Sinds de coronacrisis is mijn leven heel erg veranderd. Door bezuinigingen die gedaan moesten worden bij mijn werk, ben ik mijn baan kwijtgeraakt. Ik werkte in Diergaarde Blijdorp en deed dit met heel veel plezier. Toen ik werd ontslagen zijn er alternatieven aangeboden, maar deze waren voor mij niet haalbaar. Vaak waren ze ver weg of waren het avonduren. Ik heb een tussenjaar en wil volgend jaar weer gaan studeren, maar voor nu betekent het dat ik totaal geen inkomen. Dit is natuurlijk niet iets wat ik had verwacht op mijn leeftijd. 24 jaar oud en afhankelijk van een uitkering. Helaas is het op dit moment niet anders. Mijn dagen bestaan nu vooral uit het zoeken van een baan. Een baan waarbij ik onder de mensen kom, zodat ik mij iets minder eenzaam voel. Ik woon alleen en normaal vind ik dat heerlijk, omdat ik mij terug kan trekken wanneer ik wil. Door corona is alleen wonen wel heel alleen en misschien wel heel eenzaam. Ik zie soms een aantal dagen niemand en dit doet mij pijn. Ik hoop dat de overheid mijn generatie wat meer mentale steun kan bieden.