Als sinds de start van mijn studie geneeskunde ben ik werkzaam in het Maasland ziekenhuis in Rotterdam. Direct na de eerste paar ziekenhuisopnames met COVID-patiënten in maart werd er aan mij gevraagd of ik op een corona-afdeling wilde komen helpen. Ik heb dit aanbod aangenomen en werk nu als sinds de eerste lockdown op de afdeling. Ik werk niet als arts, maar moet bijvoorbeeld kasten bijvullen of andere soortgelijke taken. Het is voor mij heel lastig te zien hoe zwaar het was voor patiënten en hoe hard sommige gevochten hebben voor hun leven. Het lastigste vond ik hoe kapot een familie werd gemaakt, er mocht maar één keer per dag iemand langs. Voor mij persoonlijk was het aan het begin ook erg zwaar mentaal. Ik woon op kamers in Rotterdam en doordat ik ervoor koos om in het ziekenhuis te gaan werken, ben ik de eerste paar maanden heel eenzaam geweest. Ik voelde mij heel machteloos dat ik niemand kon zien. Ik stond op en ging werken, ’s avonds ging ik studeren en daarna naar bed. De volgende dag begon dit allemaal weer opnieuw en ik zag alleen mijn collega’s. Het thuis studeren maakt het niet veel beter, ik mis de sociale contacten. Na een paar maanden heb ik er wel voor gekozen om in de weekenden weer naar mijn ouders te gaan, dit is wel fijn! Het waren zware tijden voor mij, maar als ik nu terugdenk ben ik heel blij dat ik een handje heb kunnen helpen!