Schoonheid komt soms voort uit tragedie. En ik ben bezig om weer schoonheid in de wereld te vinden. Het afgelopen jaar was voor iedereen een wervelwind. Voor mij voelde het als een waas, alsof een vrachtwagen me raakte en me bijna onherkenbaar achterliet. Maart was vroeger mijn gelukkige maand. Mijn verjaardag is op de 17e. Maar binnen 30 dagen stond mijn hele wereld op zijn kop: ik verloor mijn moeder aan een ondraaglijke strijd van 2 jaar tegen kanker, ik verliet een zeer stressvolle baan en begon een nieuwe, bracht de helft van die maand door tussen vluchten en begrafenissen om vervolgens terug te gaan naar Rotterdam aan het begin van de lockdown en proberen mijn nieuwe baan te behouden en de proefmaand door te komen.

Wat volgde in de maanden daarna was een zware strijd tegen angst, depressie en burn-out. Mijn geestelijke gezondheidsproblemen werden net zo goed mijn gevangenis als de vier muren van mijn slaapkamer mijn wereld werden tijdens die lange maanden van lockdown.

Er waren ook mooie momenten en grote successen. Ironisch genoeg vond ik tijdens het slechtste jaar van mijn leven het meeste succes in mijn hele carrière, zowel artistiek als professioneel. Maar dat maakte niet zoveel uit, want als je geest besmet is, voelt de hele wereld verdoofd, saai en hopeloos. We hebben niet alleen te maken met een virale pandemie, maar ook met een psychische pandemie. Zo onzichtbaar als het maar zijn kan.